ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ 

പാതിവെന്ത ബാല്യത്തിന്റെ

പുകമണം,

ചായം തേച്ച

കവിളുകളിൽ

വിയർപ്പു കിനിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന

ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കലർന്ന

ഒരു നിലവിളി.

വട്ടം കറങ്ങുന്ന

കൂടാരത്തിന്റെ മേൽത്തട്ടിൽ

തലകീഴായി തൂങ്ങിയാടുന്ന

കുട്ടികൾ,

ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വത്തെ

പേടിക്കാനറിയുംമുമ്പേ

വീഴ്ചയുടെ

വ്യാകരണം പഠിച്ചവർ.

കാൽമുട്ടിലെ

പഴയ മുറിവുകൾക്കു

പുതിയ പേരിട്ട്

അടുത്ത അഭ്യാസത്തിലേക്കു

തള്ളിവിടുമ്പോൾ,

അവരുടെ ഉടലിൽ

ബാല്യം

ചെറിയ അക്ഷരത്തിൽ

ഒതുങ്ങിക്കിടന്നു.

പുറത്തു

മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടാവണം.

കൂടാരത്തിന്റെ കീറലിലൂടെ

അകത്തേക്കു പെയ്യുന്ന

നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ

ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണ്

വീടിന്റെ മേൽക്കൂര

വരച്ചിട്ടു.

അമ്മയുടെ മടിത്തട്ട്

ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ

വളഞ്ഞുപോയ

നട്ടെല്ലിൽ

വേദനയുടെ

ഒരു കെട്ടു മുറുകി.

ചാട്ടയുടെ ശബ്ദത്തിനു

താളം പിടിക്കുന്ന

ചെറിയ കൈകൾ,

പാവകളുടെ

കണ്ണീരൊപ്പാൻപോലും

നേരം കിട്ടാത്ത വിരലുകൾ.

കയ്യടികൾക്കിടയിൽ

ആരോ എറിഞ്ഞുകൊടുത്ത

നാണയത്തുട്ട്

ഉരുണ്ടുകിട്ടി.

അതെടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞ കുട്ടി

അവിടെ

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട

സ്വന്തം കളിപ്പാട്ടത്തിന്റെ

തല കണ്ടു.

ചിരിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ

ചുണ്ടിന്റെ രണ്ടറ്റവും വലിച്ചുനീട്ടി,

കവിളിൽ

ചായത്തിന്റെ ചതുരം,

പല്ലുകൾക്കിടയിൽ

വിശപ്പിന്റെ വെളുത്ത നുര.

ആളുകൾ ചിരിച്ചു.

ചിരിയുടെ ശബ്ദം

കൂടാരത്തിന്റെ തുണികളിൽ തട്ടി

പുറത്തേക്കു തെറിച്ചു.

അവനുമാത്രം

ചിരിയുടെ അർഥം

മനസ്സിലായില്ല.

പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ

ആയിരം മുഖങ്ങൾക്കിടയിൽ

തന്റെ മുഖം

എവിടെയോ

അഴിഞ്ഞുവീണെന്ന്

അവനറിഞ്ഞതുമില്ല.

വേദിയിലെ

അവസാനത്തെ വിളക്കുകൾ

കെടുത്തുമ്പോൾ

കുട്ടികൾ,

കൂട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്ന

പക്ഷികളെപ്പോലെ

സ്വന്തം ശരീരങ്ങളിലേക്കു

തിരിച്ചുകയറി.

ആരും കാണാതെ

ഒരു കുട്ടി

കാലിൽ കെട്ടിയിരുന്ന

കയറഴിച്ചു.

ചുവന്നുതുടുത്ത

കണങ്കാലിൽ

രക്തം കല്ലിച്ചിരുന്നു.

അവൻ

കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.

കോമാളിയുടെ മുഖത്തിനുള്ളിൽ

വീടറിയാത്ത ഒരു കുട്ടി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ

ഇനിയും

തുടങ്ങാത്തൊരു ബാല്യത്തിന്റെ

അവസാനത്തെ

കളിത്തിരക്ക്.

കൂടാരത്തിനു പുറത്ത്

ആകാശം

നക്ഷത്രങ്ങൾക്കൊണ്ട്

വലിയൊരു സർക്കസ്

നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെയും

കുട്ടികൾ

ഉറക്കത്തിൽ

കയറിനു മുകളിലൂടെ

നടക്കുകയായിരുന്നു.

വീഴാതിരിക്കാൻ

രണ്ടു കൈകളും

വിടർത്തിപ്പിടിച്ച്.

താഴെ

ആരും കാത്തുനിൽക്കാത്ത

ഒരു ലോകത്തിലേക്ക്.